Նա սեղմում էր ժպտալով,
Կուրծքի վերա իմ ձեռը,
Եվ խիստ ազնիվ դարձվածով
Պատմում էր՝ ի՞նչ է սերը:

Նա ասում էր. սերն է կրակ,
Որ, թե վառիչ նյութ չտան,
Նույնպես հանգչում է արագ՝
Որպես կայծ մի էլեկտրյան:
Սերն է աղբյուր քաղցրության,
Սիրող սրտի արշալույս,
Սե՛րն – վառ լապտեր մանկության,
Մատաղ կյանքի ոսկե հույս:
Սիրո ձայնն է կախարդիչ,
Նորա հնչմունք խանդակաթ,
Բայց առավել զմայլիչ
Երբ լեզվով է հարազատ:
Սիրի՛ր, որքան կարող ես,
Որքան փայլում է արև,
Կյանքից օրերն նետի պես
Թռչում են արագաթև:
Կգա մի օր, մի սև օր,
Երբ մեր այգը ոսկեշող
Կխավարվի, – և անզոր
Մեզ կծածկե մի բուռն հող:
Իմ սիրելի, զգու՛յշ կաց,
Որ լեզուդ չար չխոսե.
Պատճառ, ոչինչ դեռ չասած՝
Ընկերդ արտասվում է:
ՀԱՄՈ ՍԱՀՅԱՆ